“İNSAN KENDİNE GİTMEKTEN KORKAR MI?”

İnsan bazı yollara bile isteye çıkar.

Bazılarına mecburen.

Bir de fark etmeden yürüdüğü yollar vardır;

Ne başını hatırlar ne sonunu.

Sadece yorulduğunu bilir.

Mesela insanın içi...

Dışarıdaki yollar anlaşılırdır.

Nereye gideceğin bellidir, ne kadar süreceği az çok tahmin edilir.

Kaybolursan sorarsın.

Durursun.

Bir çay içersin.

Ama içe doğru yürümek öyle değildir.

Orada mola yoktur.

“Birazdan dönerim” diye girip yıllarca çıkamayanlar vardır.

Üstelik kimse seni uyarmamıştır.

Hayat bize hep hızlanmayı öğretti.

Yetişmeyi.

Toparlamayı.

Dağılmamayı.

Ama kimse şunu öğretmedi:

Dağılmadan toparlanılmaz.

O yüzden çoğumuz kendimizi tanıdığımızı zannederiz.

Aslında sadece kendimize alışığızdır.

Sinirliysek “ben böyleyim” der geçeriz.

Susuyorsak “büyüdüm” sanırız.

Yorulduysak “hayat bu” deyip kapatırız konuyu.

Çünkü içe bakmak zahmetlidir.

Ve dürüst olalım, biraz da can yakar.

İnsanın kendine söylediği yalanlar başkasınınkinden daha inandırıcıdır.

O yalanlar bozulunca ortalık karışır.

Tam bu noktada insanın kulağına sessiz bir cümle ilişir.

Bağırmaz. Israr etmez. Ama kalır:

“En uzun yoldur insanın içi, okuyabilene.”

Cahit Zarifoğlu

Bu cümlede asıl mesele “uzunluk” değil. “Okuyabilmek.”

Çünkü herkes yürür ama herkes okumaz.

Herkes hisseder ama herkes anlamaz.

İçimizde olan biteni çoğu zaman geçiştiririz;

Sanki görmezsek geçecekmiş gibi.

Oysa iç, geçmez. Bekler.

İnsanın içi sabırsızları sevmez.

Kendine rol yapanları hemen yakalar.

En çok da güçlü görünmeye çalışanları sınar.

Çünkü dışarıda ayakta durmak kolaydır;

İçeride çömelmek zordur.

Bu yüzden çoğumuz sürekli meşgulüz.

Bir şeyler izliyoruz, bir yerlere yetişiyoruz, birilerine cevap veriyoruz.

Yeter ki içimiz konuşmasın.

Konuşursa çünkü sorar.

“Gerçekten ne istiyorsun?” der.

“Bunu sen mi seçtin?” diye ekler.

İşte o sorular yolu uzatır.

Ve insan bazen şunu fark eder:

Aslında hiç kaybolmamıştır. Sadece bilerek sapmıştır.

Belki de bu yüzden en uzun yol insanın içidir.

Çünkü bazı yollar haritada yoktur ve  bazı yüzleşmeler yalnızca cesarette ölçülür.

Ve şimdi dürüst olalım:

Siz en son ne zaman kendinize doğru yürümeyi yarıda kestiniz?

Ya da hiç kendinize yürüdünüz mü?