“Kraliçeler peşinden koşmaz… yolundan yürür.”

“Gitme” demedi.

Ama kalmadı da.

Bazıları severken fazlalaşır.

Daha çok yazar.

Daha çok açıklar.

Bir kraliçe… Yapmaz.

Çünkü bilir:

Zorlanan bir şey… Zaten bitiyordur.

O ne yapar?

Yolundan sapmaz.

Kendinden eksiltmez.

Çünkü bir yerde şunu anlarsın:

Birini tutmak için kendinden vazgeçtiğin an…

Zaten kaybetmişsindir.

Aynı şeyi tekrar etmez.

İlgi istemez.

Çünkü:

Anlatmak zorunda kaldığın şey…

Zaten anlaşılmamıştır.

Ve en net yer:

Bir kraliçe terk edilmez.

O… Sadece orada olmayı bırakır.

Sessizce...

Geriye ne kalır?

Adı konamayan bir eksiklik.

Çünkü o kadın gitmez…

Sadece senin ulaşabildiğin yerden çıkar.

Bir kraliçe kimseyi peşinden sürüklemez.

Ama kendini de kimsenin peşine düşürmez.

Ben Aslı.

Bazı kadınlar sevilmek ister…

Bazıları anlaşılmak…

Bir kraliçe ise sadece kendini kaybetmemek ister.

Bizde bir sonraki sayfada görüşürüz...