“Rol Değil, Duruş...”

Show must go on.

Dün gece değil.

Gündüz başladı.

Mutfakta su ısıtıcısı kaynarken, telefon masanın üzerinde yüzüstü dururken, camdan

içeri sıradan bir ışık girerken…

Hiçbir dramatik fon müziği yokken başladı.

Hayat bazen en büyük kararları sıradan anların içine saklıyor.

Ne fonda keman çalıyor ne gök gürlüyor.

Gökyüzü gayet açık.

Ama insanın içinde bir şey yer değiştiriyor.

Sessizce.

Ve tam o sırada, hiç teatral olmayan bir tonla şu cümle düşüyor insanın içine:

“Show must go on.”

Posterlik bir söz gibi duruyor başta. Havalı. Yabancı. Biraz fazla cool.

Ama içine girince anlıyorsun; Bu bir süs değil. Bu bir eşik.

Çünkü güçlü görünmek başka bir şey, devam etmek başka.

Güçlü görünmek vitrindir.

Devam etmek omurga.

Bir kadın bazen sahneye çıkmadan önce kuliste aynaya bakar. Ruj hafif kaymıştır.

Gözlerinin içi biraz yorgundur. İçindeki küçük kız “Bugün oynamayalım” der.

Ama kadın olan taraf saçını geriye atar.

Işık henüz yanmamıştır ama içeride bir karar verilmiştir.

İster istemez akla Freddie Mercury gelir.

Ve elbette Queen.

O şarkı yazıldığında beden yorulmuştu ama ruh hâlâ sahnedeydi.

“The Show Must Go On” bir performans değildi;

Zamana, hastalığa, kaçınılmaza karşı söylenmiş bir meydan okumaydı.

Mikrofon bir aksesuar değil, bir duruştu.

Bu bir dünya turnesi hikâyesi değil.

Ama mesele zaten kalabalık değil.

Mesele şu:

Işık sönmeden önce kendi ışığını yakabiliyor musun?

Show must go on demek her şeye katlanmak demek değil.

Yanlış oyunda ısrar etmek hiç değil.

Bazen şu demektir:

“Perdeyi ben kapatırım ama sahneyi terk etmem.”

Ve devam etmeye karar verildiğinde bu çığlıkla olmaz.

Bir sessizlikle olur.

Ama o sessizlikte asalet vardır.

Artık alkış için oynanmaz.

Onay için gülünmez.

Kırılganlık saklanmaz ama ona teslim de olunmaz.

Freddie’nin sesi hâlâ yükselirken bir şey netleşir:

Gösteri devam etmek zorunda değil belki…

Ama devam etmeyi seçmek mümkün.

Bu bir mecburiyet değil.

Bu bir tercih.

Ve tercih edilen şey her zaman daha sağlamdır.

Perde açık.

Işık üstümüzde.

Mesele rol yapmak değil.

Mesele duruş.