“SORUN YAŞANANLAR DEĞİL… YAŞANAMAYANLAR.”

Bazı ilişkilerde sorun yaşanan şeyler değildir.

Sorun… Yaşanamayanlardır...

Bir taraf daha çok hatırlar.

Daha çok düşünür.

Daha çok fark eder.

Diğeri bunların zaten orada olduğunu sanır.

Başta bu bir uyum gibi görünür.

Biri boşlukları sezgisiyle doldurur,

diğeri o boşlukların hiç var olmadığını zanneder.

Zaman geçtikçe kimse değişmez aslında.

Sadece biri daha çok yer kaplar, diğeri daha az görünür olur.

Ama kimse bunu “eksilmek” diye adlandırmaz.

Biri için bu, sevmenin doğal hali olur.

Diğeri içinse hayatın normal akışı.

Ve en sessiz kırılma tam burada başlar.

Çünkü biri, hiç söylenmeyenleri bile taşırken.

Diğeri söylenenleri bile duymamaya alışır.

Arada kavga yoktur.

Büyük cümleler yoktur.

Kapıyı çarpıp gidişler yoktur.

Ama bir şey vardır.

Yavaş yavaş silinmek.

Bir gün o görünmeyen emek çekildiğinde her şey bir anda bozulmuş gibi hissedilir.

Oysa hiçbir şey aniden bozulmaz.

Sadece ilk kez gerçek haliyle görünür.

Ben Aslı.

Bazı bağlar kopmaz…

İçinden biri sessizce çekildiğinde biter...