Oyunculuk Bu Kadar Basit mi Gerçekten?

Tuğrul SARITAŞ

Televizyon dizilerine baktıkça içimde garip bir burukluk büyüyor.

Bir yandan "oyuncu olmak ne kadar da kolay hale geldi" diye düşünüyorum; diğer yandan bu kolaylığın ardında yatan haksızlıklar içimi acıtıyor.

Çünkü evet… Ülkemizde oyunculuk ne yazık ki kolay.

Hiçbir sahne deneyimi olmayan, tiyatro tozunu yutmamış, kamera önüne dahi ilk kez geçen insanlar, "kaşın güzel", "fiziğin düzgün" diye başrollerde arz-ı endam ediyor. Duygudan, mimikten, ritimden yoksun bedenler, milyonların ekranında başrolde. Ne ironi…

Ama öte yandan, yıllarını eğitimle geçirmiş, konservatuvar sıralarında sabahlamış, kurslardan setlere sürünmüş, "rol gelmese de mücadelemden vazgeçmem" diyen yetenekli gençler var. Onlar ya figüran kalıyor ya da "dönüş yapılacak" yalanlarıyla seçmelerden eve eli boş dönüyor.

Daha da üzücüsü: ustalar…

Sektörün duayenleri, Yeşilçam’ın taşıyıcı direkleri, tiyatronun çınarları…

Onlar da artık figür gibi kullanılıyor; ya “anne karakteri”, ya “kısa bir konuk oyuncu” olarak… Saygıdan değil, mecburiyetten! Çünkü başrol çoktan ‘estetik yüzlere’ ayrıldı.

“Yakışıklıymış”,

“Güzelleşmiş”,

“Şu oyuncunun kuzeniymiş”,

“Yapımcının yakınıymış”…

Ve rolü kapmış!

Peki sorarım size: bu mudur sanat?

Bu mudur emek?

Bu mudur oyunculuk?

Setlerde gece gündüz çalışan, kamera arkasında ter döken, günlerce aynı sahneyi prova eden onca insan varken, tepeden inme isimlerin “ünlü oyuncu” diye pazarlanması, sektöre gönül vermiş herkesin kalbini kırıyor.

Adalet nerede?

Bunu yapımcılar da çok iyi biliyor aslında…

Ama onların çoğu da ‘güzel yüz’ peşinde.

Çünkü onlar oyunculuk değil, izlenme oranı satın alıyor.

Bir dostun, bir tanıdığın referansı bir konservatuvar diplomasından daha etkili hale gelmiş durumda. Oyunculuk artık bir yetenek değil, bağlantılarla var olunan bir vitrin mesleği hâline getiriliyor.

Ve işte bu yüzden:

Yıllardır aynı yüzler…

Aynı mimikler…

Aynı hikâyeler…

Kusura bakmayın ama bu sektörde artık çok az “rol yapılıyor”, daha çok “rol dağıtılıyor”!

Lütfen vefalı olun.

Ustalara sahip çıkın.

Gerçek yeteneklere şans verin.

Oyunculuğu basitleştirmeyin.

Çünkü sanat, sadece estetikle değil; emekle, birikimle ve içten gelen duyguyla yapılır.

Ve o duyguyu, kamera önünde sadece “güzel bir yüz” değil, gerçek bir oyuncu verir.