“SORUN SENDE DEĞİL, BENDE...”

“Bu cümle bir vedanın nazik kılıfı değil; sorumluluk almadan kaçmanın en süslü bahanesidir.”

Bunu söyleyen kişi genelde sakin olur.

Ses tonu yumuşaktır.

Hatta üzgün bile görünür.

Çünkü bu cümle, karşısındakini değil, kendini aklama cümlesidir.

Bu cümle söylendiği anda karşı tarafta olan şey şudur:

Bir saniyelik rahatlama.

“Demek ki ben deli değilim.”

“Demek ki abartmıyorum.”

Ama hemen arkasından çok daha ağır bir his gelir: Boşluk.

Çünkü bu cümle cevap vermez.

Bu cümle çözmez.

Bu cümle kapıyı kapatırken anahtarı da cebine koyar.

Şimdi tokadı atalım.

Bu cümleyi söyleyen şunu demek ister:

– Ben gitmek istiyorum ama kötü adam olmak istemiyorum.

– Bu yükü sen taşıma, ben de taşımayayım.

– Ortada bir sorun var ama onun ne olduğunu konuşacak cesaretim yok.

Ve karşı taraf ne hisseder biliyor musun?

Kendi kendine hesap vermeye başlar.

“Acaba daha mı az konuşmalıydım?”

“Biraz daha mı sabretmeliydim?”

“Bir şeyleri yanlış mı yaptım?”

Hayır.

Yanlış olan sen değilsin.

Yanlış olan, net olmaktan korkan biriyle bağ kurmuş olman.

Şimdi karşılıklı tokat kısmına geçelim.

Sen diyorsun ki:

“Sorun bende.”

Ama şunu söylemiyorsun:

– Ne zaman?

– Nerede?

– Nasıl?

– Ve en önemlisi: Ne yapacaksın?

Çünkü sorun gerçekten sendeyse, çözüm de sende olur.

Ama sen çözüm sunmuyorsun.

Sadece kaçıyorsun.

Bu cümle masum değildir.

Bu cümle vicdan temizleme mendilidir.

Sil, at, devam et.

Karşı tarafa bıraktığı his ise nettir:

Yarım bırakılmışlık.

Cevapsızlık.

Kapanmamış bir kapı.

Ve en tehlikelisi şu olur:

Bu cümleyi duyan kişi, bir süre sonra kendi kendine şunu demeye başlar:

“Belki de gerçekten sorun bendeydi…”

İşte bu noktada yazı görevini yapar.

Dur der.

Ayağa kaldırır.

Ve şunu söyler:

Sorun sende değil, bende diyen biri,

aslında “Ben sorumluluk almıyorum” diyordur.

Ve şimdi soruyu masaya bırakıyorum, kaçış yok:

Bu cümle sana mı söylendi, yoksa sen mi söyledin?