“ZAMANA BIRAKALIM”

“Zaman hiçbir şeyi çözmez; sadece cesaretsizlerin arkasına saklandığı bir perdedir.”

Bu cümle ilk söylendiğinde umut gibi durur.

Hatta olgunluk zannedilir.

Sanki biri acele etmiyormuş, sanki derin düşünüyormuş gibi…

Değil.

Bu cümle karar veremeyenlerin, bekletme yeteneğidir.

Zamana bırakmak ne demek biliyor musun?

– Ben şu an seni seçmiyorum.

– Ama tamamen de vazgeçmiyorum.

– Sen biraz orada dur, ben bakayım.

Bu bir plan değildir.

Bu bir süreç hiç değildir.

Bu, netlikten korkanların askıda bırakma tekniğidir.

Şimdi tokadı atalım.

Zamana bırakalım diyen biri aslında şunu söylüyordur:

– Birlikteyken güzel ama tek başıma da fena değil.

– Alternatiflerimi görmek istiyorum.

– Seninle ilgili kesin bir “evet” diyemiyorum ama “hayır” demeye de cesaretim yok.

Ve karşı tarafta ne olur?

Bekleme hali başlar.

Hayat yavaşlar.

Planlar “şimdilik” iptal edilir.

İnsan kendi duygularını rafa kaldırır.

“Biraz zaman geçsin.”

“Şu dönem bitsin.”

“Belki sonra…”

O sonra gelmez.

Zaman geçer ama mesele geçmez.

Çünkü mesele zaman değil, niyettir.

Şimdi dürüst olalım.

Bir şey olacaksa, zaman engel değildir.

Koşullar zor olabilir ama niyet nettir.

Zamana ihtiyaç duyan şey, duygu değil; kararsızlıktır.

Bu cümleyi söyleyen kişi rahat uyur.

Çünkü top artık karşıdadır.

Bekleyen kişi ise kendine kızmaya başlar:

“Niye acele ediyorum?”

“Niye bu kadar istiyorum?”

“Belki de ben baskı yapıyorumdur.”

Hayır.

Sen baskı yapmıyorsun.

Sen netlik istiyorsun.

Ve bu çok temel bir ihtiyaçtır.

Zamana bırakalım diyen biri şunu hiç söylemez:

– Ne kadar zaman?

– Bu sürede ne değişecek?

– Sonunda ne olacak?

Çünkü cevapları yoktur.

Cevap olmayınca da zaman devreye sokulur.

Zaman, burada bir çözüm değil; Kalkan görevi görür.

Ve şimdi net cümle geliyor, kaçış yok:

Zamana bırakılan şeyler çoğu zaman yaşanmaz, sadece ertelenir.

Ve son soru, yine masanın ortasında:

Zamana bırakalım diyen sen miydin, yoksa zamanın seni yavaş yavaş tüketmesine izin mi verdin?