HENÜZ BİTİRMEDİĞİMİZ ÇOK ŞEY VAR

Bir yaştan sonra hayatımızdaki “ilklerin” azaldığını düşünüyoruz.

İlk iş.

İlk aşk.

İlk ev.

İlk büyük hata.

Sanki hayat bütün ilklerini gençliğe dağıtıyorda, belli bir yaştan sonra bize yalnızca tekrarlar kalıyormuş gibi.

Oysa bugün dönüp baktığımda, geçmişimin gençliğimdekinden çok daha kalabalık olduğunu görüyorum.

Hatırlayacak daha çok şeyim var.

“Bunu daha önce gördüm” diyeceğim daha fazla durum da.

Ama geçmişimin büyümüş olması, bundan sonra ne yaşayacağımı bildiğim anlamına gelmiyor.

Çünkü “ilk” dediğimiz şeylerin illa büyük olaylar olması gerekmiyor.

Bazen ilk kez bir konuda fikrinizi değiştirmek.

Bazen yıllardır kendiniz hakkında doğru bildiğiniz bir cümlenin yanlış çıktığını görmek.

Hatta bazen ilk kez, eskiden olduğunuz insan gibi davranmamak.

Sanırım bana en ilginç gelen tarafı da bu.

Çünkü bazı alışkanlıklarımızı karakter zannediyoruz.

“Ben böyleyim.”

“Ben bunu yapmam.”

Bu cümleleri yeterince uzun süre söyleyince, değişmez olduğumuza inanmaya başlıyoruz.

Benim de zamanında “Ben bunu yapmam” dediğim şeyler oldu.

Sonra dönüp baktım; beş dövmemin beşini de 40 yaşımdan sonra yaptırmışım.

Demek ki bazen “Ben böyleyim” dediğimiz şey, aslında sadece o güne kadarki hâlimizmiş.

İnsanın kendisiyle ilgili kesin hükümlerinin bozulması tuhaf biçimde hoşuma gidiyor.

Çünkü bir anda geleceğe dair bildiğinizi sandığınız şeyler de biraz gevşiyor.

Bu yazı dizisinde de sanırım en çok bunu konuştuk.

Yaşın kendisini değil; yaşla birlikte fark etmeden değişen küçük şeyleri.

Kimi hayatımızda tuttuğumuzu.

Aşkı nasıl yaşadığımızı.

Kendimizi ne kadar anlattığımızı.

Neyi artık kanıtlamak istemediğimizi.

Ve bütün bunların sonunda benim aklımda tek bir soru kaldı:

Bundan sonra beni ne şaşırtacak?

Bir yaştan sonra geçmişe daha çok bakmak doğal.

Ama bazen gelecekle ilgili fazla kesin konuşmaya da başlıyoruz.

“Benden geçti.”

Bu cümleye şimdi biraz daha temkinli yaklaşıyorum.

Çünkü bir şeyin gerçekten mümkün olmaması başka, daha denemeden onun bizim için bittiğine karar vermek başka.

Elbette insan her yaşta her şeyi yapamaz.

Bedenin sınırları var, hayatın sorumlulukları var, şartlar var.

Ben de 30 yaşıma dönmek istemiyorum zaten.

Ama bugün ne isteyeceğimin tamamını bildiğimi de düşünmüyorum.

Belki asıl merak ettiğim bu.

Bundan sonra ne yapabileceğimden çok, daha neleri isteyeceğimi bile henüz bilmiyor olmak.

Bir şeye yeniden heveslenebilirim.

Bir konuda fikrimi değiştirebilirim.

Bir şeyi hiç bilmediğimi fark edip baştan öğrenebilirim.

Hatta acemi olabilirim.

Bu fikir özellikle hoşuma gidiyor.

Çünkü belli bir yaştan sonra insanın her şeyi biraz biliyor olması bekleniyor sanki.

Oysa bir konuda yeniden acemi olmak, hayatta hâlâ bilmediğiniz bir yer bulunduğunu hatırlatıyor.

Ve sanırım geleceğe dair beni asıl rahatlatan şey de bu.

Her şeyi planlamamış olmak değil.

Kendim hakkında her şeyi kesinleştirmemiş olmak.

54 yaşındayım.

Hayatımda birçok şeyi ilk kez yaptım.

Birçoğunu da son kez yaptığımı bilmeden yaptım.

Ama hâlâ bilmediğim bir şey var:

Daha hangi “ilk”lerim sırada?

Sanırım bunu bilmemek hoşuma gidiyor.

Aslı Dönmez.