Ateşin Ardından
Geçtiğimiz günlerde mahallemizde çıkan yangın, hayatımızın ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha gösterdi. Alevler öylesine hızlı ilerliyordu ki, evimizi kaybetme ihtimaliyle karşı karşıya kaldık. O an, birkaç dakikanın hatta birkaç saniyenin bile ne kadar değerli olabileceğini yaşayarak gördük. İnsan, böyle anlarda anlıyor aslında neyin gerçekten önemli olduğunu.
Eşyalar, mobilyalar, duvarlar… Hepsi bir anda kül olabilir. Ama sevdiklerimiz, anılarımız, bir arada olmanın verdiği güç… İşte onlar paha biçilemez. Bizim için en büyük teselli, evimizi son anda kurtarabilmiş olmamız ve en önemlisi, ailece sağ salim olmamızdı.
Yangının ardından bir başka şeyi daha gördüm: dayanışmanın gücünü. Komşularımız koşarak geldi, hiç tanımadığımız insanlar yardım için seferber oldu. Herkes aynı telaşla, aynı kaygıyla birbirine destek olmaya çalıştı. Belki de böyle felaketler, insanın içindeki en saf duyguları açığa çıkarıyor: yardımlaşmayı, paylaşmayı, birbirine sahip çıkmayı…
Şimdi yangının bıraktığı izlere bakarken şunu düşünüyorum: Biz doğayı ve çevremizi gerçekten koruyabiliyor muyuz? Bir kıvılcımın nasıl dev bir felakete dönüştüğünü gördük. Kimi zaman dikkatsizlik, kimi zaman ihmalkârlık bu acıların sebebi oluyor. Oysa kaybettiğimiz her ağaç, her canlı, her ev geri gelmiyor.
Belki evlerimizi yeniden yapabiliriz, eşyalarımızı yerine koyabiliriz. Ama doğanın, hayatın ve güven duygusunun kaybı öyle kolay telafi edilmiyor. O yüzden bize düşen görev sadece geçmişe üzülmek değil, geleceği korumak. Daha dikkatli, daha bilinçli, daha sorumlu davranmak…
Yangınların ardında dumanlar dağılır, külleri savrulur. Ama biz istersek, geriye kalan umut asla sönmez.