“BOŞSA BENİMDİR”

Geçen gün bir şey fark ettim.
Öyle büyük bir olay değil. Dünya durmadı, sirenler çalmadı.
Ama kafama takıldı.

Hani bazen bir ortamda biri konuşmaz ya…
Herkes konuşur, o susar. Sonra bir bakarsın, susan kişinin yerine kararlar alınmış.

İşte tam olarak o his.

Dedim ki kendi kendime:
Biz ne ara boş olan her şeyi sahipsiz sanmaya başladık?

Bak bu park yeri meselesi falan değil.
Hayat bu. İnsanlık hâli.

Bizde tuhaf bir refleks var.
Bir şey boşsa… Hemen doldurma ihtiyacı olur.

Boş koltuk.
Boş alan.
Boş zaman.
Boş kalan insan.

Ve iç ses hep aynı:
“Nasıl olsa kullanmıyor.”

Bu cümle var ya… Masum durur ama tehlikelidir.
Çünkü alt metni şudur:
“Sen yoksan, ben varım.”

Toplumda böyle bu iş. Ses çıkarmıyorsan, üstüne çıkılır.

Sınır çizmiyorsan, senin adına çizilir.

“İdare ederim” dediğin yer, başkasının yerleşim planına dönüşür.

Kimse durup sormaz:
“Burası gerçekten boş mu, yoksa sadece beklemede mi?”

Çünkü sormak zahmetlidir. Almak daha pratiktir.

İlişkilerde de farklı değil.

Bir taraf anlayışlıdır, diğeri yayılır.

Bir taraf “önemli değil” der, öteki “o zaman devam” diye çevirir.

Sonra biri bir gün patladığında şaşırırlar:
“Ya sen daha önce bir şey dememiştin.”

Dememiştir. Ama bu izin değildir.

Sessizlik, onay değildir.

En ilginci ne biliyor musun?

Bu insanlar asla mahcup olmaz. Çünkü kendilerini haksız görmezler.

Kafalarında dosya hazırdır:
“Zaten gelmiyordu.”
“Zaten bir şey demiyordu.”
“Zaten idare ediyordu.”

Bak dikkat et, hiçbir cümlede özür yok.
Ama hepsinde hak iddiası var.

O gün şunu anladım:

Bazı insanlar boşluğu fırsat sanır.
Sahibi görünmeyeni sahipsiz zanneder.
Sessizliği davet, sabrı hak devri, anlayışı tapu gibi görür.

Ve hayır…
Bu bir yanlış anlaşılma değildir. Bu bir karakter meselesidir.

O yüzden bu bir not falan değil, uyarıdır:

Boş bıraktığın alan doldurulur.
Boş bıraktığın sınır aşılır.
Boş bıraktığın saygı işgal edilir.

Ve sonra dönüp “ama ben niyet etmemiştim” deme şansın olmaz.
Çünkü hayatta boşluk kalmaz.

Ya sen sahip çıkarsın…
Ya da biri gelir üstüne oturur.