ALAN AÇMAK ZAYIFLIK DEĞİL, SEVİYE MESELESİDİR

Geçen gün bir arkadaşımla oturmuş, günümüz ilişkilerini konuşuyorduk.

Büyük cümleler değil… Bildik serzenişler.

“Çok ilgisiz.”

“Çok bunaltıcı.”

“Başta iyiydi ama sonra değişti.”

“Bir süre sonra soğudu.”

Herkes bir şeyden şikâyetçi. Ama kimse aynı yerden bakmıyor.

Kimisi ilgisizlikten yorulmuş. Kimisi fazla ilgiden.

Ve bir noktada fark ediyorsun:

Biz ilişkileri değil, korkularımızı konuşuyoruz.

Terk edilme korkusu. Yetersiz kalma korkusu. Seçilmemek korkusu.

Adına sevgi diyoruz.

Ama alt metinde hep aynı şey var: Kaybetme paniği.

Kahve soğuyor.

Cümleler dönüp dolaşıp aynı yere geliyor.

Ve insan o anda anlıyor: Sorun sevgi değil. Sorun… Alan.

İlişkiler neden yoruyor biliyor musunuz?

Sevgi ağır olduğu için değil.

Sevginin içine korku karıştırıldığı için.

Birini hayatına aldığın anda başlıyor o refleks:

Daha çok mesaj.

Daha çok ilgi.

Daha çok temas.

Daha çok “neden sustun?”

Adına yakınlık deniyor. Ama çoğu zaman bu, kaybetme korkusunun şık bir ambalajı.

Çünkü iç ses hiç susmuyor:

“Ya giderse?”

Ve tam burada iki tip insan çıkıyor ortaya:

Tutanlar.

Ve alan açanlar.

Tutan insan kalmayı garantiye almak ister.

Sıkı sarılır. Yoklar. Sorgular.

Görünmez testler yapar.

Ama şunu fark etmez:

Kalmak zorunda hisseden kimse uzun süre kalmaz.

Alan açan insan ise başka bir yerden bakar.

Ne geri çekilir ne umursamazlık yapar ne de soğur.

Sadece şunu bilir: Seçim yoksa bağ da yoktur.

Alan açmak, birinin sana doğru adım atabileceği mesafeyi bırakmaktır.

Çünkü mesafe yoksa, adım da yoktur.

İlişki nasıl olmalı?

Ne yapışık ne kopuk. Yan yana ama üst üste değil.

Yaslanabilecek kadar yakın, tek başına ayakta durabilecek kadar sağlam.

Sevgi kontrol değildir.

İlgi baskı değildir.

Yakınlık sahiplenme değildir.

Bunlar karıştığında ilişki büyümez.

Boğulur.

Ve boğulan hiçbir şey uzun süre yaşamaz.

Alan açıldığında üç şey olur:

Bazıları gider. Bazıları rahatlar. Bazıları gerçekten yaklaşır.

Ama en azından gerçek ortaya çıkar.

Kim alışkanlıktan duruyor, kim gerçekten seçiyor.

Çünkü bir ilişkiyi ayakta tutan şey korku değil seçimdir.

Zorunluluk değil, istek.

Bağımlılık değil, denge.

Ve en net yer burası:

Alan açmak, kaybetmeyi göze almak değildir.

Kendini kaybetmemeyi seçmektir.

Yan yana yürünecekse yürünür.

Yürünmeyecekse kimse kimseyi sürüklemez.

Sevgi, tutarak değil…

Yanında durabilecek kadar sağlam kalarak büyür.

Ve sağlam olan şey bağırmaz.

Israr etmez.

Koşmaz.

Sadece yerini bilir.

Ben Aslı.

Alan açmak, birini kaybetme riski değil…

Kendini kaybetmeme kararıdır.

Çünkü doğru olan kalır.

Yanlış olan zaten gitmek için yer arıyordur.

Ve bazı insanlar tutuldukları için değil, özgür bırakıldıkları halde kaldıkları için gerçektir.

Bir sonraki cümlede görüşürüz.