“AND THE OSCAR GOES TO…”

Kendi mutsuzluğunu bilinçli bilinçli seçen kişi.

Evet.
Biz.

Kimse bizi zorla o ilişkide tutmadı.
Kimse zorla o cümleyi yutturtmadı.
Kimse zorla o gururu yastık yaptırmadı.

Ama biz ne yaptık? Rolümüze âşık olduk.

Çünkü alkış bağımlılık yapar.
Çünkü “güçlü” etiketi hoşumuza gider.
Çünkü “vazgeçmedi” denmesi egoyu besler.

Ve biz sandık ki bir ödül bu.

Oysa en büyük cesaret, Oscar heykelini masaya koyup şöyle demekti:

“Ben bu rolü istemiyorum.”

Bak sert konuşuyorum ama net konuşuyorum.
Hayatta bazı insanlar gerçekten kötü değildir.
Ama biz onların potansiyelini oynar, gerçeğini görmezden geliriz.

Ve sonra ağlarız.
Ama dramatik bir şekilde.
Çünkü kamera hep üzerimizde sanıyoruz.

Şimdi dürüst olalım.

Biz kaç kez başrol sandığımız bir hikâyede aslında figürandık?

Kaç kez “güçlü duracağım” diye kendimizi harcadık?

Kaç kez “beni kaybederse üzülür” diye kendimizi ödül sandık?

Gerçek şu:

Hayat Oscar töreni değil.
Kimse sana sahne vermiyor.
Kimse alkışlamıyor.
Kimse zarf açmıyor.

Sen kendi kategorini yazıyorsun.
Ve her gün kazananı da kaybedeni de sen seçiyorsun.

Şimdi gel.

O Oscar heykelini al.
Masaya koy.
Bak yüzüne.

Ve sor kendine:

Bu ödülü gerçekten hak ettiğim için mi aldım, yoksa rolümü iyi oynadığım için mi?

Çünkü bazı roller vardır oynadıkça küçülürsün.

Ve bazı vazgeçişler vardır sahne terk edilir, ama hayat başlar.

Şimdi asıl kategori geliyor.

En İyi Kendin Olma Cesareti.

Aday mısın?
Yoksa yine alkış mı bekliyorsun?