Hayat bazen bize çok şey öğretir… Kırılmayı, susmayı, vazgeçmeyi, yeniden başlamayı… Ama tüm bunların içinde unutmamamız gereken en güzel şey sevmektir.
Şimdi sevme zamanı…
İnsanları oldukları gibi sevmek, hayatı tüm eksikleriyle kabul etmek, kendimize de biraz daha şefkat göstermek zamanı. Çünkü güzellik yalnızca aynada gördüğümüz yüz değildir. Gerçek güzellik, insanın kalbinde taşıdığı sevgidir.
Kalbini her zaman güzel tut ki, bütün güzellikler yüzüne yansısın.
İçinde sevgi olan bir insanın bakışları değişir. Yüzündeki ifade yumuşar, gülümsemesi çoğalır. Çünkü kalpte ne varsa, zamanla yüze de yansır.
Bazen bir güzel söz, bazen içten bir tebessüm, bazen karşılıksız yapılan küçük bir iyilik… Bir insanın gününü, hatta hayatını değiştirebilir. Üstelik sevgi verdikçe azalmaz; aksine çoğalır.
Kendimizi de sevmeyi unutmayalım. Kusurlarımızla, geçmişimizle, yaşadığımız hayal kırıklıklarıyla… Çünkü insan kendisine iyi davranmayı öğrendiğinde hayatla da daha güzel bir bağ kuruyor.
Yıllar geçiyor, yüzümüzde izler bırakıyor. Ama unutmayalım; bazı izler yaşanmışlığın güzelliğidir. Önemli olan yüzümüzdeki çizgiler değil, o çizgilerin arasına sakladığımız gülümsemelerdir.
Bugün aynaya baktığınızda sadece dış görünüşünüze bakmayın. Kalbinize de bakın.
İçinizde sevgi varsa, umut varsa, merhamet varsa…
İnanın, en güzel ışıltı zaten yüzünüzdedir.
Şimdi kırgınlıkları bırakma, affetme, sevme ve güzellikleri çoğaltma zamanı.
Çünkü hayat, sevdiklerimizle anlam kazanıyor.
Ve belki de bugün kendimize söylememiz gereken en güzel cümle şu:
“Kalbimi güzel tutacağım. Çünkü biliyorum ki kalbimde büyüttüğüm her güzellik, bir gün yüzümde çiçek açacak.”
Şimdi sevme zamanı…
Şimdi güzelliği içimizden başlatma zamanı.