Alaçatı’da 870 Bin Liralık "Gösteriş" Faturası: Boş Cüzdanlar, Dolu Kadehler!

Alaçatı’dan bir haber düştü gündeme, yer yerinden oynadı. Bir eğlence mekanında masaya gelen tam 870 bin 150 liralık hesap! Sosyal medya ayağa kalktı, "Bu nasıl hesap?", "Bu neyin fiyatı?" diye mekancıya ateş püskürenler mi ararsınız, olayın abartıldığını savunanlar mı?

Gelin, işin rengine bir de benim penceremden bakalım.

Adisyonu inceledim; rakamların büyük çoğunluğu alkollü içki kalemlerinden oluşuyor. Tereyağlı karides, levrek, bonfile derken; iş dönüp dolaşıp şampanya kulelerine, bitmek bilmeyen şişelere geliyor. Şimdi herkes mekancıya yükleniyor ama durun bir dakika! Kimse kimsenin kafasına silah dayayıp o içkileri içirtmiyor. Gösterişin bir bedeli vardır ve maalesef, gösteriş ucuz olmamalı.

Bunu yıllardır savunurum; "hava" atmanın bir maliyeti olur. Ama bizim memleketteki asıl mesele, bu işin içine bulaşan "havalı amcalar" sendromu.

Antalya sokaklarında da çok rastlarız bunlara. Uçan kuşa borcu vardır, kirasını ödeyemez, esnafın kapısını açmaktan imtina eder ama iş gece hayatına, mekan masalarına gelince; 16 şişe, 26 şişe, 36 şişe şampanyalar havada uçuşur. O kadehler kaldırılırken sanki dünya onların etrafında dönüyordur. Gel gelelim, hesap vakti gelip çattığında ya da borçlu oldukları o "alacaklı" ile mekanın kapısında göz göze geldiklerinde, o şaşaalı hallerinden eser kalmaz; arka kapıdan nasıl kaçacaklarını şaşırırlar.

Hatta bir gün bir yerde, tam o şatafatın ortasında alacaklısı ile burun buruna gelip, masayı terk edip gidenleri gördüm. Kiralık araçlarla artistlik yapıp, altındaki arabanın yakıtını bile zor ödeyen o kiralık "zenginlikleri" anlatsam, roman olur!

Şimdi Alaçatı’daki hesaba "dudak uçuklatan" diyoruz ya; bence dudak uçuklatan o rakam değil, o hesabı ödeyecek gücü olmadığı halde o masaya oturanların yarattığı sahte dünyadır.

Kıssadan hisse: Parası olan öder, keyfini sürer; o başka. Ama "mış" gibi yaparak, borçla harçla, emanet hayatlarla o masalara kurulup millete caka satmak, sadece kendini kandırmaktır. Günün sonunda adisyon çıkar, o "havalı" maskeler düşer, geriye ise sadece komik duruma düşenler kalır.

Bizim camiada da, hayatın içinde de düsturumuz bellidir: Gerçek asalet, cüzdanın kabarıklığıyla değil, karakterin ağırlığıyla ölçülür.