“UYKUYLA KUMAR OYNAYANLARIN MANİFESTOSU”

Evet. Bu gece de uykuyla kumar oynamaya karar verdim.

Bilerek. İsteyerek. Gözüm açık.

Zaten yazılarımı da hep bu saatlerde yazarım.

Uykuyla pazarlık hâlindeyken.

“Birazdan” diye kandırdığım gecelerde.

Alarmın sabah beni cezalandıracağını biliyorum.

Yarınki halimin bugün verdiğim bu karardan hiç hoşlanmayacağını da.

Ama şu an, tam bu anda, uykuyla aramızda sessiz bir masa var.

Ve ben yine oturmayı seçtim.

Bunu ilk kez yapmıyorum.

Muhtemelen son da olmayacak.

Bir düşünür vardı, uykunun basit bir sanat olmadığını söylerdi.

Ona göre uyuyabilmek için bütün gün uyanık kalmak gerekirdi.

Haklıydı.

Bazı insanlar yorgunluktan değil, fazla farkındalıktan da uyuyamaz.

Uykuyla kumar oynayanlar plansız değildir.

Sadece planlarını geceye saklarlar.

Gündüz herkesin arasında susup, gece kendine söz hakkı verenlerdir onlar.

“Birazdan yatarım” cümlesinin bir yalan olduğunu en başından biliriz.

O cümle bir erteleme değil, bir kaçış kapısıdır.

Dünya sustuğunda, beklentiler azaldığında, herkes uyuduğunda…

Biz nihayet kendimize döneriz.

Gündüz yaşanır.

Gece ise insan kendisiyle baş başa kalır.

Ve bazı hesaplar vardır, yalnızca karanlıkta açılır.

Bizim meselemiz uyuyamamak değil.

Biz yatmak istemeyiz.

Çünkü yatmak, günün üstünü örtmek demektir.

Oysa bazı günler vardır;

Üstü örtülmez, ertelenmez, “yarın bakarım”a gelmez.

Uykuyla kumar oynayanlar şunu bilir:

Sabah zor geçecek ama gece kaçarsa bir daha gelmeyebilir.

Ve hayır, bu bir tembellik meselesi değil.

Bu, fazla uyanık olma hâlidir.

Gündüz bastırılan her düşünce, gece kapıyı çalar.

Sorular, ihtimaller, iç sesler…

Hepsi sıraya girer.

Biz o kapıyı açarız.

Kaybettiğimiz sabahlar olur.

Aynada uykusuz bir yüz, kahvede fazladan bir yudum…

Ama bazen de geceden kazançla çıkarız.

Bir cümle.

Bir karar.

Bir fark ediş.

Herkes erken yatabilir.

Ama herkes kendisiyle geç saate kadar kalamaz.

Bu yüzden uykuyla kumar oynamak herkesin harcı değildir.

Cesaret ister.

Biraz da göze alma hâli.

Ve evet…

Yarın sabah yine söyleneceğim.

“Bir daha yapmayacağım” diyeceğim.

Ama ikimiz de biliyoruz:

Gece olunca, ışıklar sönünce, dünya susunca…

Ben yine masaya oturacağım.

Çünkü bazı geceler uyumak için değil, uyanık kalacak kadar cesur olmak gerekir.