“KAZANMAK BAZEN VAZGEÇMEKTİR”

Eskiden bir ilişkide en çok mücadele edenin kazandığını sanırdım.

Belki filmler öyle öğretti...

Belki de çocukluğumuzdan beri duyduğumuz o cümle:

"Seviyorsan mücadele et."

Uzun süre buna inandım.

Sonra bir şey fark ettim.

İnsan bazen ilişki için değil, günün birinde her şeyin düzeleceğine dair kendi inancı için mücadele ediyor.

Bir mesaj daha atıyor.

Bir kez daha anlatıyor.

Biraz daha sabrediyor.

Ve bütün bunların adına "emek" diyor.

Oysa emekle tükenmek arasında, ilk bakışta görünmeyen ince bir çizgi var.

Galiba en zor kabul edilen gerçek de bu.

Çünkü vazgeçen insanın kaybettiğini düşünüyoruz.

Oysa bazen insan ilişkiyi bıraktığı için değil, kendini sürekli ikinci sıraya koyduğu için kaybediyor.

Fark ettim ki bazı insanlar gitmiyor.

Ama gelmiyor da.

Tam da bu yüzden, geride kalan kişi sürekli biraz daha mücadele etmesi gerektiğini sanıyor.

Belki de en büyük yanılgımız bu.

Çünkü sevgi iki kişinin aynı yöne bakmasıysa, mücadele de iki kişinin omzunda olmalı.

Yükü sadece biri taşıyorsa, o artık ilişkiyi yürütmüyordur.

Sadece bitmesini geciktiriyordur.

İşte bu yüzden bugün bana biri "Bir ilişkide kazanmak için mücadele etmek mi gerekir, vazgeçmek mi?" diye sorsa...

Sanırım ilk kez hiç düşünmeden cevap veririm.

Bazen bir ilişkide kazanmanın yolu, mücadeleyi bırakmaktır.

Çünkü bazı savaşlar bittiği için değil...

Tek kişi verdiği için kaybedilir.

Ben Aslı.

Peki siz hiç, kurtarmaya çalıştığınız bir ilişkinin içinde, fark etmeden kendinizi kaybettiğinizi hissettiniz mi?