“KAPANMAYAN CÜMLELER”

İnsan ilişkilerinde en garip cümlelerden biri galiba şu:

“Arkadaş kalalım.”

Çünkü bazı vedalar gerçekten bitmiyor.
Sadece şekil değiştiriyor.

İnsan gidiyor…
Ama tamamen çıkmıyor.

Birbirini artık aramayan insanlar, birbirlerinin story’lerini izlemeye devam ediyor.

Doğum günleri unutulmuyor.
Ara sıra yoklama mesajları geliyor.
Sessizlik bile tam sessiz olmuyor.

Ve bir süre sonra insan şunu fark ediyor:

Bazı ilişkiler bitmiyor aslında.
Askıda kalıyor.

Sonra bunun psikolojide de bir adı olduğunu öğrendim: Zeigarnik etkisi.

Yani zihin, yarım kalanı kolay bırakmıyor.

Bir anda birçok şey yerine oturdu.

Çünkü mesele her zaman aşk değil galiba.

Bazen mesele, kapanmayan hikâyeler.

Net biten şey üzer belki.
Ama insan bir noktada toparlanıyor.

Asıl yorucu olan…
Ne tam var olan ne de tam yok olan ilişkiler.

Çünkü insan zihni netlik seviyor.

Belirsizlik ise içeride sürekli çalışan bir fon müziği gibi.

Tam sustu sanıyorsun…
Bir yerde tekrar çalmaya başlıyor.

Ve galiba modern ilişkilerin en büyük problemi de bu.

Kimse tamamen gitmiyor artık.

İnsanlar birbirlerinin hayatında fiziksel olarak yok…
Ama dijital hayalet gibi dolaşmaya devam ediyor.

Bir fotoğrafın altında bırakılan sessiz bir beğenide…

Kimseye bir şey söylemeyen ama birine söylenmiş gibi duran bir şarkıda…

Yanlışlıkla değilmiş gibi izlenen bir story’de…

Sonra herkes birbirine şunu söylüyor:

“Hayat devam ediyor.”

Ediyor mu gerçekten?

Yoksa çoğumuz, kapanmamış cümlelerin içinde mi yaşıyoruz?

Ben şunu fark ettim yalnız…

Bir insan gerçekten gitmek istiyorsa gidebilir.
Kalmak istiyorsa da kalabilir.

Ama birini “belki”nin içinde bırakmak…
Bence en modern bencilliklerden biri.

Çünkü “belki” masum bir kelime gibi duruyor.
Ama bazen bir insanı yıllarca aynı kapının önünde tutabiliyor.

O yüzden ben artık yarım açık kapıları sevmiyorum.

Ya gerçekten buyur et hayatına…
Ya da kapıyı usulca kapat.

Çünkü bazı insanlar gitmiyor diye değil…
Çıkarken kapıyı arkalarında açık bıraktıkları için yoruyor.

Ve insan bir yerden sonra şunu öğreniyor:

Herkesin hayatında yer olabilir.
Ama herkesin belirsizliğinde beklenmez.

Ben Aslı…

Her kapı kapanmıyor belki.
Ama her açık kapının önünde beklemek de insana iyi gelmiyor.

Bir sonraki hikâyede görüşürüz…