“NASIL OLSA”

Bazen düşünüyorum da…

İnsan, gerçekten kıymet vermediği için mi umursamaz oluyor…

Yoksa hep orada sanmanın rahatlığı mı bu?

Geçenlerde bir cümle duydum:

“Arasa bulamayacağı bir insandın,

aramadan bulduğu için bu yüzsüzlüğü, bu umursamazlığı.”

İlk okuyunca canım sıkıldı biraz.

Çünkü bazı cümleler insana başkasını değil…

Kendi sustuklarını hatırlatıyor.

Galiba bazı insanlar, birinin ne kadar zor bulunduğunu değil…

Ne kadar kolay ulaşılabildiğini ölçüyor.

Ve işin kötüsü şu:

İnsan hep anlayışlı oldukça, karşı taraf bunu karakter sanıyor.

Halbuki bazen o sadece sevgiden yapılmış bir sabır oluyor.

Ben uzun süre şunu fark etmedim mesela:

Birine kırılmadan durabilmek…

Onun kırmadığı anlamına gelmiyor.

Sadece siz, gürültü çıkarmadan sevmeyi biliyorsunuz.

Ama sanırım bazı insanlar sessiz sevgiyi yanlış okuyor.

Gitmeyeni, kalmak zorunda sanıyor.

Cevap vermeye devam edeni, vazgeçmeyecek biri gibi görüyor.

Halbuki insanın içinde bazen her şey çoktan değişmiş oluyor.

Sadece karakteri bağırmayı sevmiyordur.

Ve bence en ağır kırgınlıklar da burada başlıyor.

Büyük yalanlarda değil…

Küçük umursamazlıkların tekrarında.

Bir mesajın cevapsız kalmasında mesela.

Normalde hissedilecek şeylerin artık hissedilmemesinde.

Bir insanın varlığının, odadaki sandalye gibi “zaten burada” sayılmasında.

İnsan ilginç gerçekten.

Bazı şeylerin değerini kaybedince değil…

Karşısındaki artık eskisi gibi bakmayınca anlıyor.

Çünkü bazı kopuşlar sessiz oluyor.

Ne kavga var içinde, ne hesap.

Sadece insanın içinden bir şey çekiliyor yavaşça.

Ve bir süre sonra aynı cümlelere bile eski kalbiyle bakamıyor.

Belki de mesele şu:

Bir insanı cepte görmek…

Onu gerçekten kazandığın anlamına gelmiyor.

Çünkü bazı insanlar kalmayı seçer.

Ama aynı insanlar, içten içe gitmeyi de bir gün sessizce öğrenir.

Ben Aslı.

Bazı vedalar bavulla olmuyor.

Bazıları sadece insanın ses tonundan çekiliyor.

Biz de… Bir sonraki cümlede görüşürüz.