Yılların magazin habercisiyim... Işıltılı dünyaları, şatafatlı sofraları, kimin eli kimin cebinde belli olmayan o kaotik gece hayatını adım adım takip ettim. Bugüne dek kimsenin "Nereden geliyor bu değirmenin suyu?" dediğim kazancını sorgulamadım, o paraları hoyratça savuranları da kınamadım. "Hayat onların, tercih onların" dedim geçtim. Siyasetin o soğuk, çatık kaşlı dilinden de hep nefret ettim, kalemimi o tarafa hiç bükmedim.

Ama dostlar, iki gündür televizyon ekranlarına düşen, sosyal medyada önüme çıkan o bir kare görüntü var ya... İnanın içim acıyor, nefesim daralıyor.

Bir Baba, Bir Evlat, Bir Çift Terlik

Irak’ın kuzeyinden acı bir haber geldi: Piyade Uzman Çavuş Taner Arı. Görevi başında geçirdiği ani rahatsızlık sonucu şehit düştü. Gencecik bir fidan, toprağa verildiği memleketi Bingöl’ün Solhan ilçesinde son yolculuğuna uğurlandı.

Cenaze törenine dair bir fotoğraf karesi düştü ekranlara. Herkesin üzerinde kalın paltolar, montlar, kabanlar... Gökyüzü gri, hava buz kesmiş. Ama o tabutun başında duran acılı baba Asaf Arı’nın ayağında sadece bir çift plastik terlik vardı. Hatta dikkatli baktım, ışık yansıması mıdır diye defalarca kontrol ettim; terliğin içine giydiği çoraplar bile birbirinden farklı renklerdeydi.

O an, bir yanda Sanayi Bakanı ile görüşmeye 52 bin 500 TL’lik ayakkabısıyla giden milletvekilinin haberi, diğer yanda vatan için can veren evladının tabutuna terlikle sarılan bir babanın sessiz çığlığı... Bu uçurum, bu tezatlık insan olanın yüreğini dağlıyor.

"Sağlık Sorunu" Açıklaması Yeterli mi?

Görüntüler infial yaratınca Bingöl Valiliği bir açıklama yaptı. Dediler ki: "Baba Asaf Arı, sağlık sorunları nedeniyle ayağına ayakkabı giyemediği için yazlık ayakkabı (terlik) tercih etmiştir." Sosyal medyadaki bazı klavye şövalyeleri de hemen bu açıklamanın altına dizildi: "Öğrendiniz mi gerçeği? İftira atmayın, adam rahatsızmış!"

Şimdi sormak lazım: Bir babanın ayağındaki rahatsızlık, o buz gibi havada evladını son yolculuğuna uğurlarken giyeceği "ortopedik ve sıcak tutacak" bir ayakkabıya sahip olmasına engel miydi? Eğer mesele sağlıksa, devletin şefkatli eli o babaya ayağını rahat ettirecek, soğuktan koruyacak bir ayakkabı bulamaz mıydı?

İnsanlıktan Ne Ara Bu Kadar Uzaklaştık?

Mesele sadece yoksulluk ya da ayakkabının fiyatı değil. Mesele, bizim "insanlık" dediğimiz o ince çizgiden ne ara bu kadar koptuğumuz. Bir tarafta şatafatın doruklarında gezenler, diğer tarafta en değerli varlığını toprağa verirken çoraplarının rengine bile bakacak dermanı kalmamış mahzun babalar...

Valilik açıklama yapabilir, "sağlık" diyebilir. Ama o görüntüdeki o mahcubiyet, o eksiklik, o imkansızlık hissi valilik bültenleriyle silinmiyor. O terliklerin içindeki farklı renkli çoraplar, aslında toplum olarak ne kadar "parça parça" olduğumuzun, birbirimizden ne kadar habersiz olduğumuzun kanıtı gibi.

Ben magazin yazarım, neşeli haberler yaparım ama bu defa kalemimden kan damlıyor. Çünkü o terlikli baba figürü, bu ülkenin asıl gerçeği ve biz o gerçeğe bakmaya bile cesaret edemiyoruz.

Şehidimize rahmet, o koca yürekli babaya sabır diliyorum. Ayağındaki terlik belki tenini üşütüyordu ama emin olun, bizim vurdumduymazlığımız onun yüreğini daha çok yakmıştır.