“Bir ulusun yüreği bir adamda toplandı;

adı Gazi Mustafa Kemal Atatürk’tü.”

09.05’te Duran Kalbim

Kasım ayı geldi mi içime hep aynı sızı düşer. Ne tam hüzün diyebilirim, ne de tam gurur… İkisi birbirine karışır; gözlerim dolar ama kalbim kabarır.

10 Kasım sabahı… Her yıl erkenden uyanırım. Kahvemi alırım elime ama bir yudum bile içemem. Sanki her şey boğazımda düğümlenir.

Saat yaklaşır… 09.05.

O siren sesi var ya, işte o an içimde bir şeyler kırılır.

Sokaklar donar, insanlar susar, sadece kalpler konuşur.

Ve ben o an içimden sessizce fısıldarım:

“Atam… Seni çok özledik.”

Ama sonra hemen arkasından başka bir ses gelir içimden senin sesin.

“Üzülmeyin çocuklarım, ben buradayım.”

Evet, gerçekten de öylesin.

Her Cumhuriyet bayramında meydanlarda, her okul töreninde minik ellerde, her kadının cesur adımında, her gencin ışığında sen varsın.

“Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır” demiştin.

O sözü ne zaman duysam, boğazımdaki düğüm çözülür, yerini gurur alır.

Çünkü senin kurduğun Cumhuriyet hâlâ dimdik ayakta.

Hatalarımızla, eksiklerimizle, bazen yorgun düşsek de… Senin mirasına sahip çıkan milyonlar var bu ülkede, Atam.

Seninle gurur duyuyoruz.

Sadece bir lider olduğun için değil, bize insan olmayı, düşünmeyi, inatla ilerlemeyi öğrettiğin için. Senin izinde yürümek bir onur, senin evladın olmak bir gurur.

Her 10 Kasım’da kalbimde aynı söz yankılanıyor:

Unutmadık. Unutmayacağız.

Çünkü senin adın sadece tarih kitaplarında değil Atam, bizim nefesimizde, yüreğimizde, dualarımızda yaşıyor.

Sen ölmüş olamazsın…

Çünkü biz hâlâ senin ışığınla yürüyoruz.

Sonsuz minnetle...