AŞK ÇEŞMESİ: PARAYI ATAN AŞKI BULUYOR MU,

YOKSA PARA MI AŞKI BİLİYOR?

İtalya’da bir çeşme var… Dünyanın en romantik şehri Roma’da.

Adı Trevi. Ama biz ona çok daha samimi bir isim verdik: Aşk Çeşmesi.

Hani şu herkesin ömründe en az bir kez önüne gidip bir dilek tutması gerektiğine inandığı, film sahnelerinde slow-motion çekilen, turistlerin fotoğraf kuyruğunda ömür törpülediği o efsanevi havuz…

İşin komiği, oraya giden herkesin elinde bir bozuk para, yüzünde hafif bir tebessüm, içinde “Allah’ım bari bu sefer olsun” tarzı karmaşık bir enerji var.

Yani insanlık tarihi boyunca aşk için her şeyi yaptık ama madeni para fırlatmak kadar kolektif bir çözüm bulunduğunu sanmıyorum.

Düşünsene…

Kimi aşk istiyor, kimi eski sevgiliyi geri, kimi euro’nun TL karşısında biraz insaflı olmasını.

Yani herkesin dileği başka, ama ritüel aynı:

Ters dön.

Sağ elinle bozukluğu al.

Sol omzunun üzerinden at.

Olayı evrene pasla.

Ve bu sırada çevrede şunlar duyuluyor:

“Bak kızım benimki gelmedi, ben üç tane attım, sen boşuna uğraşma…”

“Abi coin attım, kripto gibi çökmeyecek değil mi?”

“Aşk diliyorum ama story çekmesem olmaz.”

Trevi Çeşmesi tam bir dünya özeti aslında:

Her dilden insan, her tür hayal, her kafadan ayrı bir romantizm paketi.

Birleşmiş Milletler’in su kenarında toplanmış versiyonu gibi.

Ama sadece daha umutlu ve daha ıslak.

Peki bu çeşmenin altında yatan gerçek ne?

Filmler sayesinde romantikleştirilmiş, tarih kokan bir meydanın ortasında duran koskoca bir sanat eseri…

Ve evet, oraya atılan paralar yılda yaklaşık 1.5 milyon euro ediyor.

Bu para da ihtiyaç sahiplerine gidiyor.

Yani baktığında şöyle bir tablo çıkıyor:

Biz aşk istiyoruz…

Çeşme ise “aşkın yok ama sosyal yardım paketimiz var” diye cevap veriyor.

Trajikomik bir denge.

Ama kabul edelim, Trevi’nin olayı sadece dilek değil; atmosfer.

O taşların arasında bir masal var.

İnsan orada kendini biraz Audrey Hepburn, biraz Fellini karakteri gibi hissediyor.

Roma’nın gece ışıkları vurdukça, “Benim de filmim var galiba” diye düşünüyorsun.

Üstelik o an, aşkın kendisi bile çoktan turist olup oradan geçiyor olabilir.

Ama asıl mesele şu:

Biz gerçekten aşkı mı diliyoruz, yoksa aşkın bahane ettiği o sıcaklık, o ilgi, o tamamlanmışlık hissin mi peşinde koşuyoruz?

Belki de Trevi’ye attığımız bozuk para bir çeşit itiraf aslında:

“Ben yalnızım ama yine de umutluyum.”

Belki de çeşmenin en büyük büyüsü bu…

Aşktan çok umuda çalışıyor.

Peki siz…

Bir aşk çeşmesine para atacaksanız, neyi geri çağırmak isterdiniz?