“SANA GÜVENİYORUM AMA ÇEVREYE GÜVENMİYORUM.”

“Bu cümle güvenle değil korkuyla kurulur; sevgiyi değil, kontrolü meşrulaştırır.”

Bu cümle söylendiği anda odada görünmez bir duvar yükselir.

Kimse fark etmez.

Çünkü duvar senin etrafına örülür, sana hissettirilmez.

İlk etapta bu cümle şefkat gibi gelir.

Korunuyormuş hissi verir.

“Dünya kötü ama ben senin yanındayım” tonu vardır.

Ama bu tonun altında tek bir duygu yatar:

Kaybetme korkusu.

Şimdi yavaş yavaş çözelim.

Bu cümleyi kuran kişi çoğu zaman şunu yapar:

Kendi güvensizliğini kabul etmek yerine, dünyayı tehlikeli ilan eder.

Çünkü:

“ben kıskancım” demek zordur.

“Ben güvensizim” demek cesaret ister.

Ama, “çevre kötü” demek kolaydır.

Ve böylece hikâye başlar.

Önce küçük uyarılar gelir:

– O ortamlar bana güven vermiyor.

– O insanları pek sevmiyorum.

– Orası sana göre değil.

Sonra ton değişir:

– Oraya gittiğinde rahat edemiyorum.

– Beni düşünmüyorsun.

– Bu kadar da olmaz.

Ve fark etmeden sen şuna dönüşürsün:

Kendi hayatını anlatırken kelimelerini seçen biri.

Çünkü bir kriz çıkmasını istemezsin.

Çünkü “yanlış anlaşılmak” istemezsin.

Çünkü yorulmuşsundur.

İşte manipülasyon tam burada devreye girer.

Bu cümleyle başlayan ilişkilerde şu olur:

– Kısıtlamalar sevgi sanılır

– Kıskançlık ilgi diye okunur

– Kontrol, sahiplenme zannedilir

Ve her itiraz ettiğinde aynı cümle döner dolaşır gelir:

“Ben sana güveniyorum ama çevreye güvenmiyorum.”

Yani sorun yine sen değilsin.

Ama çözüm yine senin değişmen.

Şimdi bam bam kısmı geliyor.

Gerçekten güvenen biri ne yapar biliyor musun?

Seni test etmez.

Seni daraltmaz.

Seni izlemeye almaz.

Gerçek güven, senin başka dünyaların da olduğunu kabul edebilmekten geçer.

Ama bu cümleyi söyleyenler şunu ister:

– Sen onun güvenli alanı ol

– O senin dünyanı şekillendirsin

– Sen yavaş yavaş herkesten uzaklaş

Ve bir gün fark edersin ki:

Arkadaşların azalmış, sosyal hayatın sessizleşmiş, kahkahaların kısılmış.

Ama ilişki “derinleşmedi”. Sadece sen küçüldün.

En tehlikeli tarafı da şudur:

Bu cümleyle büyüyen ilişkilerde ayrılık geldiğinde kişi şunu yaşar:

“Yalnızlık.”

Çünkü çevre gitmiştir. Alan gitmiştir. Kendinle kalırsın.

Ve şimdi soruyu bırakıyorum:

Sana bu cümle söylendiğinde, korunduğunu mu sandın yoksa fark etmeden yalnızlaştırıldığını mı?