Hitlant Yasası: Evrenin Şaka Yapma Yeteneği Ve Mutluluğun Tam Ortasında Patlayan Komedi

Murphy Yasası’nı bilmeyen yoktur. O hep kötümserdir: “Bir şey ters gitme ihtimali varsa, mutlaka ters gider.” Daha yola çıkmadan moralini bozar. Hitlant Yasası ise farklıdır… O sabırlıdır. Pusuda bekler. Önce sana umut verir, “her şey yolunda” dedirtir, sonra sahneye çıkar ve en mutlu anında kafana kocaman bir limon sıkar.

Fark şöyle:

Murphy, daha kahve yapmadan “kahve biter” der.

Hitlant, kahveni yapar, hatta köpüklü bile çıkarır… Sonra elinden kaydırır, yeni beyaz gömleğine boca eder.

Murphy, kötümserliğin profesörü.

Hitlant, trajikomik hayat ironisinin başrol oyuncusu.

Günlük Hayattan Hitlant Festivali:

Romantizm Öldüren Sahneler:

İlk buluşma, her şey yolunda. Gömleğin ütülü, parfüm tam kararında. Hesabı öderken kart “yetersiz bakiye” der. O anda değil Hitlant, tüm evren seninle dalga geçer.

Ofis Kâbusu:

Aylarca hazırladığın sunumu anlatacaksın, patron da dinliyor. Tam “bu sunum kariyerim için dönüm noktası” diyorsun, elektrikler kesiliyor. Sen karanlıkta kalıyorsun, Hitlant ise jeneratörle kahkahasını aydınlatıyor.

Gündelik Hayat Versiyonları:

Dolmuştasın, boş boş camdan bakıyorsun. İçinden “keşke kimse yanıma oturmasa” diyorsun. Tabii ki en terli, en konuşkan yolcu gelip yanına oturur.

Yağmur hiç yağmaz, ama kuaförden çıktığın gün saçını şemsiyesiz yakalar. Hem de doluyla.

Poşetlerin sağlamdır ama en ağır olanı, tam evin kapısına vardığında yırtılır. (Bonus: İçinden ilk yuvarlanan patates, apartman boşluğunda kaybolur.)

Evrenin Mizah Tarzı

İşte Hitlant Yasası tam da burada devreye giriyor. Evrenin mizah anlayışı vardır, hem de fena halde alaycıdır. Murphy sana “kötü olacak” derken, Hitlant “tam iyi gidiyor, biraz şamata lazım” der. Murphy daha kara mizah, Hitlant ise absürt komedi.

Aslında düşündüğünde, hayat dediğin şey steril olsaydı sıkıcı olurdu. Hitlant Yasası, bize “fazla ciddiye alma, biraz kahkaha kat” diyor.

Sonuçta Murphy kötümserliğin kitabını yazdıysa, Hitlant da hayatın sitcom dizisini çekiyor. Kahkahası bol, saç baş yolduran ama sonunda unutamadığın sahnelerle…

Peki, siz hiç düşündünüz mü? Yıllar sonra arkadaşlarınızla kahkahalar atarak anlattığınız anılar, gerçekten planladığınız kusursuz anlar mıydı…

Yoksa Hitlant’ın sahneye çıkıp “sürpriz!” dediği o aksilikler mi?